Gísli tók okkur foreldrana á eintal sitt í hvoru lagi. Fyrst mömmu sína.... sem kom brosandi út frá honum og svo talaði Gísli við mig skömmu síðar. Þegar ég kom inn til hans var hann graf alvarlegur og spurði svo „finnst þér að ég sé of ungur til þess að eiga kærustu?“ Nei .... sagði ég, það finnst mér ekki, enda stráksi orðinn 8 ára. Þá brosti Gísli og sagði „gott...... því að ég á nefnilega tvær“!!!!!! he..he.. þetta fanst mér fyndið..... en hló samt ekki! „og við eigum mjög margt sameiginlegt“ bætti Gísli svo við...... svo sagði hann hvað þær hétu, og var gríðarlega stoltur af sjálfum sér!!! Það er greinilega fjör að vera 8 ára!! Ég held að ég hafi nú ekki átt neina kærustu þegar ég var 8 ára. Fannst nú lítið varið í stelpur þá.... nema þær gætu eitthvað í fótbolta!!! 

Hér er búinn að vera endalaus kuldi og svo núna um helgina fór líka að snjóa og brast líka á með óvæntum vindi. Það er nefnilega ekki mjög algengt að hér sé vindur yfir höfuð. Í nýja hverfinu okkar sem er hér-um-bil úti í sveit mynduðust smá skaflar á nokkrum stöðum í götunni. Fyrir óvana...... var nokkuð auðvelt að festa bílinn sinn í þessum sköflum. Á laugardagskvöldið kl 8 um kvöldið voru í heimsókn hjá okkur vinafólk okkar „Pelican Lake fólk“ . Það voru tvær fjölskyldur sem komu í heimsókn til okkar og við ákváðum að skilja börnin eftir heima.... panta pizzu frá Dominos... og fara svo fullorðna fólkið út að borða. Þar sem við biðum eftir Pizzunni kom Dominos sendillinn og festi sig í einum snjóskaflinum. Við horfðum á hann út um gluggann og sáum hvort að hann gæti losað sig sjálfur. Svo var ekki.... hann var pikkfastur! Það fyrsta sem okkur datt í hug var að bíða þangað til 30 mínútur voru liðnar og fara svo út og hjálpa honum.... þá hefðum við nefnilega fengið pizzuna fría....he,he!! En af einstakri góðmennsku ákváðum við þrír karlmennirnir að fara út og ýta honum í gegn um skaflinn.  Það var tiltölulega auðvelt mál..... (enda er ekkert ómögulegt þegar maður er Mývetningur), krakkarnir fengu pizzuna...... pizzakallinn komst í gegn um skaflinn á bakaleiðinni..... og við fórum út að éta. 

Næst grípum við niður í atburðarásina þar sem klukkan er 1 eftir miðnætti sama kvöld. Þá fór ég að keyra nokkra vini Atla heim, sem voru í heimsókn hjá honum um kvöldið. Þegar við komum aftur til baka haldiði að hafi þá ekki verið einn bíll búinn að festa sig í sama skaflinum og áður... sem verður hér eftir kallaður „pizzu-skaflinn“ Þegar við komum að honum og buðum fram aðstoð, var hann inni í bílnum með bensíngjöfina í botni, og hann spólaði og spólaði og spólaði og gerði að sjálfsögðu ekkert annað en að festa bílinn enn meira. Þegar gaurinn steig út úr bílum sagði hann „djöfullinn... ég hef aldrei áður fest mig í snjóskafli“ .....VIRKILEGA!!!! Hugsaði ég.... og þú heldur að þú getir losað þig með því að stíga bensínið í botn....... á þessari stundu var ég ekki alveg viss um hvor okkar væri með hálfan heila!! Jæja hvað um það,  hann sagðist ætla að hringja á dráttarbíl til að láta draga sig úr skaflinum. .... Ég spurði hann hvort að við ættum nú ekki að reyna að ýta honum fyrst og kannski moka aðeins frá bílnum. Hann samþykkti það og Atli hljóp og náði í skóflu og í því kom nágranni okkar út til að hjálpa okkur. Við mokuðum aðeins frá og eigandi bílsins settist svo inn í bíl og við þrír gerðum okkur klára í að ýta. Snillingurinn í bílnum steig bensínið í botn og spólaði.... og spólaði... og spólaði. Þar með var ég orðinn fullviss um að þó að það væri búið að taka helminginn af heilanum úr mér þá var heilabúið í mér mun virkara heldur en í honum. Hann hafði ekki hugmynd um hvernig maður losar sig úr snjóskafli! Þannig að ég gekk rólega að honum og sagði við hann „þú ert nú meira fíflið“ ........ nei, ég sagði það nú reyndar ekki... en mig langaði til þess!!! Ég bað hann kurteislega hvort að ég mætti prófa að setjast inn í bílinn og sjá um að losa á meðan að hann myndi fara og hjálpa til við að ýta. Hann samþykkti það með semingi...... Mínútu síðar var bíllinn laus!!!! Enda ekkert mál að baka piparkökur, þagar maður kann piparkökusönginn ,,,,þið skiljið hvað ég á við... 

Næsta morgunn um hádegisbilið var enn fastur bíll í pizzuskaflinum. Það var ung dama sem var föst í þetta sinnið. Við Atli.... bjargvættir Íslands.... fórum út sem fyrr til hjálpar. Hún sagðist vera búin að reyna að losa sig og sýndi mér það með því að fara inn í bíl, gefa allt í botn og spóla og spóla!!!!!! Án þess að blikka augunum, né sýna nein svipbrigði spurði ég hana góðfúslega leyfis um að fá að setjast undir stýri og fá aðeins að prófa.  Svo sagði ég „ibb..hibb..hibb.... barbabrella!“ og þar með var bíllinn laus. 

Niðurstaðan er þessi: 1.... Bandaríkjamenn kunna ekki að losa bílinn sinn úr snjóskafli. 2...... maður þarf ekki að hafa heilan heila til þess að vera gáfaðari en flestir Bandaríkjamenn. 3..... eins gott að ég er Mývetningur, annars gæti ég ekki verið svona montinn. 4.... ég er orðinn svangur og ætla að fara að fá mér að éta! 

Kv..... Þórir

Minn svolítið syfjaður í morgun!

Innilega til hamingju með 15 ára afmælið elsku Atli Jakob.

Þín Mamma og Pabbi, Gísli og Svana

PS. Eftir skóla í dag er drengurinn að fara í bóklega bílprófið og ef allt gengur upp, keyrir sjálfur heim á æfingaleyfinu!!!!! yikes!

Eitt af því sem að ég ákvað að gera á þessu ári var að gera átak í því að reyna að endurheimta lestrarhraðann sem ég missti eftir heilaaðgerðirnar. Lestrarhraðinn hjá mér er ennþá mjög hægur og ég get enn ekki lesið texta á sjónvarpinu (ef ég er að horfa á eitthvað textað ). Ég neita að trúa því að ég geti ekki náð upp lestrarhraðanum aftur. Ég neita að trúa því að þessar tvær heilaaðgerðir sem ég fór í hafi skilið eftir sig „varanlegan skaða“ á minni lestrargetu!!!!. Ég kýs að trúa því að ástæðan fyrir því að ég sé ekki búinn að vinna aftur upp lestrar hraðann sé tilkomin af tvennu. Í fyrsta lagi þá held ég að ég sé búinn að venja mig á að lesa hægt, og í öðru lagi þá hef ég ekki gert neitt í að virkilega taka mig á og reyna að bæta lestrarhraðann. Ég veit að mig vantar sérþjálfun og einhverja örvun sem gefur mér möguleika á framförum (þetta kallast með öðrum orðum LETI af sjálfum mér). Ég hef því ákveðið að taka málin í mínar hendur og er búinn að kaupa mér hraðlestrar prógram. Þetta er tölvuprógram sem er í 12 þrepum og lofar að maður eigi að geta allt að tífaldað lestrarhraðann sinn. Hvort sem það er nú satt eða ekki á nú eftir að koma í ljós...... aðalmálið fyrir mig er að gera eitthvað í mínum málum. Þetta er mjög áhugavert prógram, og byggist upp á æfingum annan hvern dag sem hver um sig stendur yfir í einungis 7 mínútur. Hver æfing byrjar með 1 mínútu lestrar-hraða-prófi, svo koma fimm mínúrur af alls konar æfingum og svo endar prófið aftur á 1 mínútu lestrar-hraða-prófi. Þetta á að virka þannig að maður á að sjá bætingu á lestrarhraðanum sínum með hverri æfingu. Í gær byrjaði ég og tók „level 1“ æfinguna. Lestrarhraðinn minn í byrjun reyndist vera 75 orð á mínútu (sem er afspyrnu hægt........ og ef að einhver sem les þetta er kennari og framkvæmir lestrarpróf þá vildi ég mjög gjarnan vita hvernig það mundi verða metið, t.d. í hvaða bekk er þetta normal lestrarhraði?). Síðan tóku við 5 mín. af æfingum, og í seinna lestrarprófinu í lokin var hraðinn búinn að aukast upp í 85 orð á mín. Það virðist kannski ekki vera mikið, en fyrir mig þá fannst mér það vera frábært. Í fyrsta lagi þá er þetta aukning upp á 13% og þar að auki staðfestir það fyrir mér að „ÉG GET“ aukið lestrar hraðann...... bara ef ég legg mig fram í því...... og ég vill það nógu mikið!!! Ég skal með mikilli ánægju leyfa ykkur að fylgjast með hvernig þetta gengur áfram.... ég er þegar búinn að setja markið á 100 orð/mín.

Skólinn er loksins byrjaður aftur. Ég sé það strax að það verður ekki minna krefjandi en áður, en ég er gríðarlega spenntur fyrir því að halda áfram að standa mig þar í stykkinu.

Svo var ég líka að skrá mig í innanhússþríþraut sem verður í byrjun Mars. 10 mín sund, 30 mín hjól og 20 mín hlaup. Þetta er eins þríþraut og ég tók þátt í í fyrra og fer fram á sama stað. Markmiðið er að bæta sig frá því síðast. Ég byrjaði undirbúning fyrir þá keppni í morgun..... fór og synti smá..... fór svo bara í pottinn. Það er mjög mikilvægt að byrja á því að aðlagast vatninu.... þannig að ég var eiginlega meira í pottinum.... he,he! Engin ástæða til að byrja með gusugangi! 

Kv..... Þórir

 Gísli Fannar er 8 ára í dag! Til hamingju með afmælið elsku drengurinn okkar!

kv... Pabbi, mamma, Atli og Svana

†

Mikið er ég stoltur af því að hafa þekkt Þórdísi Tinnu. Þvílík úrvals manneskja.  Við vorum í góðu símasambandi fyrri hluta síðasta árs og þegar hún kom til Minneapolis í Júní var það eins og að hitta gamlan vin. Það var eins og ég hafði þekkt hana alla ævi. Kannski er það einhver innri tengsl sem tengja saman fólk sem hafa gengið í gegnum krabbameins lífsreynslu!. Mér fannst hún bera sama viðhorf til lífsins og ég. Númer eitt var að njóta lífsins og hafa ekki áhyggjur af sjúkdómnum. Við eigum bara að sjá um að lifa lifinu..... læknarnir eiga að sjá um sjúkdóminn. Ég held að Þórdís geti verið fyrirmynd okkar allra í því hvernig á að takast á við erfiðleika í lífinu. Bloggið hennar var alltaf hlaðið jákvæðni og gleði, enda endurspeglaði það nákvæmlega hvernig persóna hún var.  

Mér fannst frábært að lesa bloggið hennar Þórdísar á þeim tíma þegar hún byrjaði það alltaf með tilvitnun. Mér finnst því við hæfi að kveðja kæran vin með þessari tilvitnun úr bókinni „live like you were dying“  

                                YOU CAN NOT CONTROL THE LENGTH OF YOUR LIFE 

                                                             JUST THE DEPTH. 

Ég held að líf Þórdísar undanfarið ár hafi verið ánægjulegt þó það hafi líka verið erfitt á stundum.  Hún náði a.m.k. að skapa fullt af frábærum minningum fyrir dóttur sína. Það er ómetanlegt! 

Kæra Þórdís....innilegar þakkir fyrir að sýna okkur öllum endalausan baráttukraft, glaðlyndi og lífsvilja 

Hinsta kveðja... Þórir og Guðrún

Þá er hafinn kaldasti tími ársins hér í Minnesota. Seinni hluti Janúar er alltaf kaldasti tími ársins og það byrjaði með stæl á mánudaginn en þá var um morguninn – 27°C. Í morgun (þriðjudag) var hins vegar milt og gott veður, ekki nema -22°C. Veðurspáin út vikuna er meira frost.  Við hljótum að lifa það af eins og allt annað.  Guðrún er hægt og rólega að koma til eftir bílslysið. Hún fer enn daglega í “mediferð” hjá kírópraktórnum og þetta er allt í rétta átt. Kíróinn sagði henn þó að það gæti teki ð 6-12 mánuði að ná sér að fullu…… það þýðir að ég gef Guðrúnu 4 mánuði og þá verður hún fín (því hún er engin venjuleg kona)!!! Hún má enn ekki lyfta neinu (gott að hún pissar sitjandi því að annars hefði ég alltaf þurft að koma og lyfta upp klósettsetunni fyrir hana), og hún má heldur ekki halda á neinu. Það þýðir að þegar ég fer með henni eitthvað þá þarf ég alltaf að halda á tösku/veskinu hennar……….. það er….. áhugavert!!!. 

Guðrún sendi mig í búðina um daginn til að gera “minni háttar”matar innkaup fyrir heimilið. Ég er nú vanur því að fara með Guðrúnu og keyra innkaupakerruna og er gríðarlega góður í því, en þegar maður er sendur einn, þá er mjög nauðsynlegt að hafa LISTA. Guðrún skrifaði lista og lét mig fá og ég stakk honum í vasann og fór í Super Target. Ég tók Atla með mér. Það fannst mér tilvalið, því þar sem hann er í bóklegu námi í að læra á bíl, þá vildi ég gefa honum tækifæri á smá æfinga akstri. Hann fékk því að keyra innkaupakerruna. Ég útskýrði mjög skýrt fyrir honum að hann þyrfti alltaf að vera hægra megin á gangveginum, alltaf stoppa og líta til beggja hliða áður en hann kom að beygju og svo þurfti hann að gefa merki með hægri hendinni ef hann ætlaði að beygja til hægri og setja vistri hendina út ef hann ætlaði að beygja til vinstri….. he,he!! Þegar við vorum komnir í búðina reif ég upp listann. Á honum stóð eftirfarandi: Mjólk, safi, beyglur, brauð, kíví, tilbúinn kjúklingur, ostur, álegg, nammi og kók. Þetta var hræðilegt! Ég sá samstundis að Guðrún hafði skrifað listann fyrir sinn heila…. en ekki fyrir minn heila! SKO…. Af hverju skilja konur ekki að við karlmenn þurfum mun meiri og nánari útskýringar þegar við erum sendir “einir” út í búð. Ég hélt nú að Guðrún væri búin að læra þetta eftir 14 ára sambúð…. En greinilega ekki. Þetta mundi taka langan tíma!!!!!.

Ég sá þó að það voru á listanum 3 hlutir sem að ég gat tekið án nokkurra vandræða. Ég byrjaði því að setja mjólk í innkaupakörfuna. Við kaupum alltaf eins mjólk, þannig að það var einfalt. Svo fór ég og náði í kók. Guðrún er sú eina sem drekkur kók, drekkur alltaf Coke Zero, og við kaupum alltaf einn kassa með 12 dósum (sem kostar by the way 300 kall). Svo var lítið mál að fá sér tilbúinn kjúkling, því að það er bara um eitt að velja….. og þegar hér var komið var ég kominn með 3 hluti í körfuna. En þá fór málið að vandast og ég dró andann djúpt og gekk að ávaxtadeildinni. Ég stóð fyrir framan kivi og spurningin var þessi: Hvað á ég að kaupa mikið? Á ég að kaupa 2…. eða 4… eða 5…. Eða 8….. eða kannski 10? Hvernig í ósköpunum á ég að vita hversu mikið ég á að kaupa? Svo var líka spurning hvort ég ætti að kaupa “organic” eða ekki? Ég stóð í tvær mínútur og velti vöngum áður en ég ákvað að kaupa 6 stykki. Næst var að kaupa safa. Við kaupum margar mismunandi tegundir af safa á heimilið. Hvernig safa ætti ég að kaupa. Ég hafði ekki hugmynd um hvaða safa vantaði. Ég hafði ekki tekið eftir því að neitt vantaði í ískápinn. Reyndar segir Guðrún að ég verði blindur þegar að ég opni ískápinn! Hún segir að ég opni hann og stari inn í hann eins og ég hafi aldrei séð inn í ísskáp áður!!! Svo finn ég aldrei neitt sem ég er að leita að….. kalla á Guðrúnu og hún kemur og af einhverjum óskiljanlegum ástæðum þarf hún bara 2 sekúndur til að finna það sem ég er að leita að!!! Hvað um það, ég átti enn eftir að finna safa og ég ákvað eftir að hafa starað inn í kælinn í dágóða stund að kaupa þann safa sem að Guðrúnu þykir bestur…. Mér fannst það vera skynsamleg ákvörðun! Næst fór ég í brauðdeildina og spottaði út beyglur. Mér finnst beyglur ekkert góðar, Guðrún étur þær annað slagið en krakkarnir éta þær í hrúgum. Atli étur ákveðna tegund, Gísli aðra og Svana enn aðra. Þar sem Atli var með mér þá var hann búinn að troða 3 pokum af sínum uppáhalds beyglum í körfuna áður en ég gat opnað munninn. Þar með var málið leyst og við snerum okkur að brauðinu.  Ég var nú hættur að standa í þessari vitleysu lengur og sá brauðtegund sem hét “Sarah Lee” Það fannst mér flott nafn á brauði þannig að ég keypti það!. Næst var að finna ost. Ég get svo svarið það að það eru til 158 mismunandi gerðir að osti í SuperTarget…. Og ég veit það því að ég taldi það! Á ég að kaupa stóran, lítinn, heilan, hálfan, sneiddan, rifinn, skorinn, hvítan, gulan, feitan, magran, eða hvað? Hvurs lags leiðbeiningar eru þetta “OSTUR” !! Er nú ekki hægt að gefa manni smá meiri upplýsingar? Ég labbaði örugglega 500 metra meðfram ostaröðinni áður en ég loksins ákvað að kaupa einhvern ost sem heitir Colby Jack. Atli sagði að við keyptum hann mjög oft, en það gat nú ekki verið því að ég hafði aldrei heyrt það nafn áður…… keypti það samt. Þá var að kaupa álegg. Það stóð bara á miðanum “álegg”!!!! Hvurs konar vitleysa er þetta, nú var ég næstum orðinn pirraður. Ég stóð fyrir framan áleggs deildina og ég get svo svarið það að það voru fleiri tegundir af áleggi heldur en það voru mismunandi ostar. Átti ég að kaupa skinku, kjúkling, pepperoni, salami, kalkún eða hvað þetta nú allt saman heitir. Ekki nóg með það…. Heldur er þessu svo öllu blandað saman líka…. Kjúklinga skinka, kalkúna skinka, kjúklinga salami, pepperoni skinka… gott ef það er ekki líka hægt að kaupa kjúklinga kalkún líka. Ekki er allt búið enn svo þarf maður að ákveða hvort maður vill fá kjúklinga kalkún áleggið hunangslegið, reykt, sviðið, þykkt, þunnt, fitulítið, fitusneytt, fitulaust, orginal, homemade, country style, old style….. og ég veit ekki hvað og hvað. Þið konur hljótið að sjá að fyrir hinn almenna karlmann þá er þetta meriháttar vandamál ef að maður fær bara þær leiðbeiningar að kaupa “álegg”!! Ég tala nú ekki um þegar maður er bara með hálfan heila!!. Eftir að hafa staðið í sömu sporunum og horft til hægri og vinstri 100 sinnum (Atli sagði að það væri eins og ég væri að horfa á borðtennis), ákvað ég að kaupa skinku, með hunangs-einhverju og country style!

Þegar hér var komið sögu var ég búinn að vera í búðinni í 2 klukkutíma, var orðinn hundpirraður og hundsvangur,  og það var enn eftir að kaupa nammi. Það er auðvelt að kaupa nammi hér Í USA því að það er flest allt hundvont! Ég ákvað því að hundsa allr frekari hugsanaskynvillur og kaupa einn poka af mini Rolo. Mér var skapi næst að borða allt Roloið sjálfur…… ja.. kannski myndi ég gefa Guðrúnu síðasta molann.

Við Atli komumst loksins heim frá SuperTarget,  og allt fór vel og allir lifðu vel og lengi.

Boðskapurinn með þessari sögu er eftirfarandi: Konur… þegar þið sendið okkur eiginmenn í matarinnkaup, munið þá að skrifa lista með “ýtarlegum” útskýringum á því sem kaupa skal. Þá verður lífið allt svo miklu einfaldara!

Kv….. Þórir

Ég fór á fætur kl. 5:45 í morgun og fékk mér smá morgunmat áður en ég fór af stað til Abbott sjúkrahússins þar sem ég fer í MRI. Ég var mættur þangað kl. 6:40 til að tékka mig inn og MRI átti svo að byrja kl. 7. Þar sem ég stóð við innritunarborðið og sagði nafnið mitt og tilkynnti að ég væri að koma til að fara í MRI, varð afgreiðsludaman skrýtin á svipin…. Starði á tölvuna og sagði svo “Þú átt ekki skráðan tíma núna, þú átt að vera hérna á morgun!!!”.  (Þá varð mér hugsað til Þórdísar Tinnu, sem var álíka skynsöm þegar hún var að fara heim til Íslands frá USA í sumar….. he,he). Hvað um það ég hugsaði málið í nokkrar sekúndur og spurði svo hvort að væri samt ekki hægt að troða mér að fyrst að ég væri nú á annað borð mættur. Það gekk eftir….. þannig að ég komst í MRI (það leið samt næstum því yfir mig þegar var verið að setja í mig nálina fyir litarefnið sem er sprautað í mann í lokin)

Eftir að ég var búinn í MRI gat ég sem betur fer líka breytt læknistímanum mínum, þannig að um kl. 9:30 hitti ég Dr. Trusheim sem að sagði mér að allt væri í góðu standi, allt væri nákvæmlega eins og í síðasta tékki…… sem sagt allt stabílt. J J J HÚRRA FYRIR PYLSUGERÐARMANNINUM!!! Svo sagði hann mér að snautast út og koma ekki aftur fyrr en í byrjun Maí! (Nei hann sagði mér nú reyndar ekki að snautast út) Þetta var því hinn besti dagur!

Bíllinn okkar (fókusinn) var útskurðaður “hand-ónýtur” af tryggingarfélaginu, þannig að við erum að fara að fá okkur nýjan bíl. Ég skil ekkert af hverju Rocco the great lover from Selfoss er ekki búinn að hringja í mig og reyna að selja mér Kíu, Skóda með díselvél, Audi, gamla Corvettu, Datsun, fjórhjól, snjósleða eða varahluti í Pajeró!!!!! Hann hefur ekki einu sinni haft samband , sem segir mér að Bílasala Selfoss sé greinilega ekki að huga að heims yfirráðum, og ætlar örugglega ekki að breytast í “Bílasala Selfoss GROUP”. En við erum búin að ákveða hvaða bíl við ætlum að fá okkur. Mig er búið að langa í Dodge Durango frá því að við fluttum hingað út fyrir 4 árum, þannig að nú á morgun ætla ég að “láta einn af draumum mínum rætast”. Og fleiri draumar eiga eftir að rætast á árinu…. Ég get svarið það!.

Hamingjusamar kveðjur ….. kv. Þórir Durango

Siðasta helgi var mjög áhugaverð.  Á laugardagskvöldið fórum við Guðrún út að borða á uppáhalds staðnum okkar (Ray Azteka). Við ætluðum svo að fara í bíó eftir matinn á nýju myndina með Tom Hanks og Juliu Roberts. Við hins vegar vorum svo lengi að borða og að tala saman að við misstum af henni. Í staðinn fórum við á mynd sem heitir P.S. I love you. Þetta var svo sem ágætis mynd, hálfgerð svona konu mynd samt (þori ekki að segja kellinga mynd.. ég gæti móðgað einhvern) og ég tippa á að þetta hafi örugglega verið svona 5 vasaklúta mynd!!!. Myndin fjallaði um ástfangið par og það voru ekki búnar nema 15 mínútur af myndinni þegar kallinn sem var 35 ára var dáinn..... hann fékk nefnilega heilaæxli!!!!

Hvað um það, á leiðinni heim eftir bíóið, um miðnætti lentum við í áresktri. Við vorum á Focusnum og vorum á 70 km hraða á tveggja akreina vegi, þegar allt í einu birtist bíll frá hægri, sem ætlaði þvert yfir veginn og dúndraði inn í hliðina á okkur.  Ég hafði ca 1 sekúndubrot til að bregðast við aðstæðum, en hef ekki hugmynd um hvort að ég náði að bremsa eða sveigja örlítið frá hinum bílnum áður en við skullum saman. Við vorum á hægri akgrein, og bíllin sem keyrði á okkur hitti beint þar sem hægra framdekkið er. Okkar bíll hentist við höggið yfir á vinstri akreinina..... flaug yfir umferðareyju sem afmarkar akstursáttirnar...... yfir á hinn vegarhelminginn á móti umferð...... þar yfir þrjár akreinar..... og endaði  fastur í skafli hálfur uppi á gangstétt!!!! Við vorum að sjálfsögðu bæði í beltum... loftpúðarnir sprungu báðir út..... bíllinn fylltist af reyk. Þegar bíllinn loksins stoppaði  var ég nokkuð viss um að það væri að kvikna í bílnum þannig að ég öskraði á Guðrúnu að koma sér út úr bílnum. Ég stökk út og hjálpaði Guðrúnu út sín megin. Það var svolítið erfitt að opna dyrnar hennar megin (þar sem bíllinn var í rúst hægra megin) en það gekk samt alveg. Ég fann strax að ég var algjörlega ómeiddur, en Guðrún hafði rekið hnéð í og gat varla stigið í fótinn. Adrenalínið var á milljón og við vorum ekki almennilega búin að átta okkur á hvað hafði gerst.... eða hvað við ættum eiginlega að gera. Það komu strax til okkar par sem hafði verið sjónarvottar, og ég bað konuna um að hringja í 911 fyrir okkur (ég treysti mér ekki alveg til að tala og reyna að útskýra eitthvað ) Hún hringdi fyrir okkur og lýsti öllu mjög vel. Síðan kom til okkar fólk sem bjó í húsi rétt við þessi vegamót..... þau komu út því að þau höfðu heyrt svo rosalega sprengingu og buðu Guðrúnu að koma inn til þeirra á meðan að við biðum eftir löggunni. Til þess kom nú ekki því að innan örfárra mínútna heyrðum við þvílík og önnur eins sírenuvæl. Allt í allt birtust þarna 4 löggubílar, 3 slökkviliðsbílar og einn sjúkrabíll. Þegar einn lögreglumaðurinn bað mig um ökuskírteinið gat ég varla náð skírteininu út úr veskinu mínu því að ég skalf svo mikið! Ég gaf svo löggunni skýrslu um málið og á meðan voru sjúkraliðar að skoða hnéð á Guðrúnu. Guðrún var með smá skrámu á hnénu, fann strax að hnéð var bara marið en ekkert meira, þannig að hún neitaði boði um að fara með sjúkrabíl upp á sjúkrahús til að láta kíkja á hnéð nánar.  Við biðum svo heillengi meðan löggan kláraði sína skýrslugerð. Það var að sjálfsögðu líka tekin skýrsla af þeim sem keyrði á okkur. Sá var 17 ára en hann slapp alveg ómeiddur. Okkar bíll var í köku og var á endanum dreginn í burtu, hinn bíllinn var líka ókeyranlegur og var líka dreginn í burtu. Við hringdum í Kevin og Courtney vinafólk okkar sem búa þarna rétt hjá og Kevin kom og keyrði okkur heim. Honum fannst ótrúlegt að við værum ekki meira slösuð þegar hann sá bílinn og ekki síst þegar hann sá hvar hann var staðsettur.  Það er þó nokkuð til í þvi. Ef bíllinn sem keyrði á okkur hefði klesst á okkur einni milli sekúndu síðar, hefði hann farið beint inn í farþega hurðina hjá Guðrúnu!!!!!! Bíllinn okkar fór líka yfir þrjár akgreinar á móti umferðinni..... sem betur var enginn bíll á þeim akgreinum...... ég hefði ekki viljað lenda á öðrum bíl þeim megin!!!!

Við vorum því töluvert dofin þegar við komum heim rúmlega eitt um nóttina, en þó fegin að „koma heim“. Atli hafði verið að passa krakkana, og við vorum að sjálfsögðu búin að hringja í hann og láta hann vita af öllu saman. Og hann vissi að það var allt í lagi með okkur. Hann var nú samt töluvert glaður að sjá okkur.  Það var alveg vonlaust að leggjast beint upp í rúm að fara að sofa eftir svona hasar. Það hefðum við þó þurft að gera því að Gísli var að fara að keppa í fimleikum kl. 8 morguninn eftir og við þurftum að vakna kl. 7. Við lágum heillengi upp í rúmi og horfðum upp í loftið..... en ég held að við höfum nú náð ca 2 tíma svefni í restina.  

Daginn eftir, á sunnudagsmorguninn,  var svo ekkert annað en að rífa sig á fætur og fara með Gísla á fimlekamótið. Gísli stóð sig að vanda með stakri prýði, en foreldrar hans voru frekar þreytulegir. Það jákvæða var þó að Guðrún fann lítið sem ekkert til í hnénu lengur. Eftir mótið fórum við heim aftur, við Guðrún lögðumst í sjóvarpssófann og steinsofnuðum. Á sunnudagskvöldið fór Guðrún að kvarta yfir stífleika í hálsi, herðum og baki og ákvað að taka verkjatöflur áður en við fórum að sofa. Á mánudagsmorguninn vaknaði hún emjandi af verkjum og við ákváðum að hringja í kírópraktorinn hennar og fá tíma í skoðun. Hún fékk tíma hjá honum eftir hádegið, og var þá orðinn hér um bil alveg læst í hálsinum og herðunum. Kírópraktorinn tók allskonar test á henni, og tók röntgen myndir af hálsinum á henni. Niðurstaðan var sú að Guðrún er með alvarlega tognun bæði í hálsi og herðum og komið var skrið á tvo hryggjarliði í hálsinum. Hún byrjaði  í meðferð hjá kírópraktórnum í dag (þriðjudag) og verður í daglegri meðhöndlun a.m.k. næstu tvær vikurnar.

Ég kenni mér enn einskins meins. Munurinn er sennilega sá að ég sá bílinn koma og hafði smá tíma til að setja líkams-viðvörunar-kerfið í gang. Guðrún var hins vegar að horfa niður og sá aldrei bílinn koma að okkur og var því algjörlega óviðbúin árekstrinum. Við teljum okkur bæði vera mjög... mjög heppin að ekki fór verr. Hún ber sig samt vel.... það er svolítið erfitt að fá hana til að liggja kyrr og slaka á eins og doktorinn segir.... hún vill alltaf vera að gera eitthvað!!!! En nú fæ ég að dúlla við hana eitthvað.... ég skulda henni þó nokkuð af umönnun... he,he!

Í áramótapistlinum mínum skrifaði ég að ég vonaðist eftir að þetta ár yrði enn betra en árið 2007. Sumir myndu sjálfsagt álykta að þetta væri hræðileg byrjun á árinu 2008!!!!!! Ekki ég..... ég er á því að þetta sé „frábær byrjun“ á árinu. Það hljómar kannski skrítilega, en ég vona að þið sem hafið heimsótt þessa bloggsíðu skiljið hvaða þankagangur liggur þar að baki hjá mér. Ég útskýri það nánar í næsta bloggi. Þetta er orðið svo rosalega langur pistill að þessu sinni.

Guðrún gaf mér 10 danstíma í jólagjöf í nýja dansskólann í Chanhassen. Sá ágæti dansskóli heitir „Champion ballroom“. Við fórum í okkar fyrsta tíma í kvöld. Það var klukkutíma tími. Fyrri hálftíminn var „swing“ og seinni hlutinn var „salsa“. Við vorum 3 karlar á móti 6 dömum. Danskennarinn (sem var hot gella) lét dömunar endalaust rótera á milli okkar kallanna, þannig að ég dansaði ekkert meira við Guðrúnu heldur en hinar. Þetta var þrælgaman, ég þeytti dömunum í kring um mig, lét þær spinna í hringi og ég veit ekki hvað. Eftir að við komum heim sýndum við krökkunum hvað við hefum lært..... krakkarnir brostu og klöppuðu..... og ég gaf þeim sleikjó. Ég held að ég sé á leiðinni með að verða næsti „Salsa-kóngur í Chanhassen“. Senni lega verður mér ekki boðið til að taka þátt í raunveruleikaþættinum „Dancing with the stars“ og í tilefni af því er ég að hugsa um að búa til minn eigin raunveruleikaþátt. Hann á að heita „Dancing with a scar!!“ Ég er að velja keppendur í þáttinn og eina skilyrðið er að þeir þurfa að vera með „ör“ eftir skurðaðgerðir. Fyrstan skal frægan telja sjálfan mig þar sem það er búið að skera mig í hægri ökkla (heilrifað í stúf), vinstri hásin (biti aftan vinstra)og vinstra megin á höfðukúpu (tvírifað og sneitt vinstra). Guðrún fær líka að keppa þar sem hún er búin að fara þrisvar í keisaraskurð. Sævar bróðir Guðrúnar fær líka að vera með..... þrátt fyrir að hann kunni ekkert að dansa..... hann er líka búinn að fara í keisaraskurð!!!. Röggi fær líka að vera með því að hann skar sig einu sinni þegar hann var að raka sig...... það má telja það með sem skurðaðgerð! Þröstur var líka einu sinni „skorinn“..... en það sjást engin vegsummerki um það ennþá!!! ..... þannig að hann fær ekki að vera með. Ég er ennþá að leita að fleiri konum í þáttinn. Águgasamir hafið samband við heimasíðuna www.máégverameð.is  

Áramót hér í ameríkuhreppi eru skrýtin! Í fyrsta lagi er bannað að selja flugelda í Minnesota. Í örðu lagi þá eru flest allir farnir að sofa um miðnætti. Í þriðja lagi er ekkert áramótaskaup. Í fjórða lagi er engin áramótabrenna....... og í fimmta lagi er ekki sýndur kampavíns-tappa-dansinn!. Við hins vegar reynum alltaf að gera okkur glaðan dag. Ég fór í Target og keypti pakka af svona dóti til að sprengja. Það eru hins vegar ekki flugeldar..... því að þeir fljúga ekki! Það er líka ekki hægt að kalla þetta rakettur.....  því að þetta drasl ferðast ekki á ofsahraða. Það er í raun ekki heldur hægt að kalla þetta sprengjur... því að þær springa ekki. Ég held því að ég ákveði að kalla þetta „mini-blys“ því að af þessum 20 hlutum sem að ég kveikti í þá fór ekkert í hærri hæð en upp að mitti. Ég er því búinn að komast að því að munurinn á flugeldasýningu gamlárskvölds á Íslandi og Minnesota er sá að á Íslandi horfir maður alltaf upp í loftið til að sjá dýrðina...... en í Minnnesota horfið maður niður á jörðina......... meiri vitleysan!!. Nágrannar okkar voru hjá okkur á gamlárskvöld.... Þau fóru heim að sofa kl. 23:00 ....... meiri vitleysan!!.  Ég var samt með áramótabrennu fyrir sjálfan mig... Ég á nefnilega svona „varð-eld-stæði“ á hjólum og ég brenndi 10 tóma pappakassa og leiðinlegar skólabækur frá liðinni önn.  Brennan fuðraði upp á 15 mínútum..... en fer samt í sögubækurnar sem fullgild áramótabrenna!

Guðrún er búin að vera á fullu að vinna og er búin að klára efnalínu sem á að kynna í Houston í október á þessu ári. Allir krakkarnir byrjuðu í skólanum 2.jan. Atli verður á fótboltaæfingu á laugardag og sunnudag. Svana var á fimleikaæfingu á miðvikudaginn, og aftur á laugardaginn. Gísli var á fimleikaæfingu á miðvikudaginn, aftur á morgun (föstudag) og svo er hann á fara að keppa á fimleikamóti á Sunnudaginn. Ég...... hef ekki gert neitt!

Jæja.... næsta vika verður áhugaverð.  Á mánudaginn.. 7.jan. byrjar Atli í ökuskóla. Ökuskólinn er í 3 vikur og svo á 15 ára afmælisdaginn hans, 31.jan þá fær hann æfingaleyfi. Á fimmtudaginn 10.jan er ég að fara í MRI. Svei mér þá..... ég er ekki viss um hvort er meira scary!!!!!

Góða helgi...... Þórir

The tradegy of life is not that it ends to soon, but that we wait so long to begin it.

-  W.M. Lewis

            Ég var að skoða áramótapistilinn sem ég skrifaði fyrir ári. Þar sagði ég meðal annars að „árið 2006 hafi verið besta ári ævi minnar... þrátt fyrir að það ár hafi ég fengið krabbamein“. Ég sagði líka að „það að fá krabbamein hafi ekki verið endirinn á mínu lífi..... heldur byrjunin á mínu lífi“. Þær fullyrðingar voru orð að sönnu. Ég hef lært að forgangsraða hlutum í lífinu, og ég hef lært að nýta tíma skynsamlega. Mér finnst líf mitt stöðugt vera að batna og auðgast í alla staði og ég er mjög stoltur af því að geta aftur tilkynnt að þetta ár sem nú er að líða, var enn betra en árið á undan og því er árið 2007 besta ár ævi minnar.

It gets dark sometimes, but the morning comes.....

-  Jesse Jackson

            Lífið er mjög sjaldan einungis dans á rósum. Á árinu missti ég báðar ömmur mínar, Ömmu Stínu í Mývatnssveit og Ömmu Dúnu á Akureyri. Þar fóru tvær sterkar konur með stórt hjarta. Báðar dóu þær fyrr en nokkur átti von á..... en svona er nú bara gangur lífsins, og þeirra nöfnum fylgja nú góðar og sterkar minningar.

            Við þessir svokölluðu „krabbameins-bloggarar“ misstum líka of margar hetur úr okkar hópi. Ásta Lovísa, Lóa, Hildur Sif og Gillí eru þær hetjur sem að ég kannaðist við. Þeirra er líka sárt saknað.

Nothing is stronger than someone who came back. There is nothing you can do to such a person because whatever you could do is less than what has already been done to him.

- Elie Wiesel

            Ég byrjaði aftur að vinna í lok Janúar. Það var frábært!!!  Þá voru 7 mánuðir frá því að ég hafði farið í tvo heilauppskurði. Þrátt fyrir að ég sé jákvæður þá kom ég sjálfum mér töluvert á óvart með því.

            Ég byrjaði aftur að keppa í fótbolta í byrjun maí. Fótbolti hefur alltaf verið mjög stór hluti af mínu lífi, og ég verð að játa það, að þegar ég lá á sjúkrahúsi með sundurskorinn hausinn, þá var ég viss um að ég ætti ekki eftir að spila fótbolta aftur. Það að fá að spila aftur með „gömlu köllunum“ í CC United var frábært. Ég hef sjaldan haft eins gaman að því að spila fótbolta eins og þann 6. Maí. Brosið fór ekki af mér allan leikinn og strákarnir í liðinu sögðu að ég hefði ekkert breyst „þú kemur aldrei aftur í vörn, og gefur aldrei boltann.... allt eins og það á að vera“ sagði einn þeirra.... og svo var mikið hlegið!!!!!! Ég spilaði svo allt tímabilið með mikilli gleði og núna erum við í CC United byrjðir að spila innanhús batta-fótbolta, og ekki er það nú leiðinlegt.

            Svo byrjaði ég í skólanum í MBA námi. Búinn með fyrstu önnina og þar með búinn með ¼ af náminu. Námið gengur vel og ég er gríðarlega stoltur af því að ná að halda í við hina 60 bekkjarfélaga minna. Ekki ætla ég að ljúga því að námið sé auðvelt..... Ég þarf að hafa mikið fyrir lærdómnum, en miðað við það sem á undan er liðið, þá get ég nú varla kallað þetta „erfitt“

If you want to make your dreams come true, the first thing you have to do is wake up.

- J. M. Power

            Þetta ár var árið sem að við Guðrún létum drauma okkar rætast. Atburðir ársins 2006 voru án vafa „wake-up-call“ fyrir okkur bæði, og því tími til kominn að fara að láta drauma sína rætast. Við keyptum draumahúsið okkar og fluttum inn í það í ágúst. Ég fór í fallhlífastökk í mars, við leigðum sumarbústað í þrjá mánuði við Pelican Lake................... Við stefnum af því að láta enn fleiri drauma okkar rætast á árinu 2008.

Go where you´ve never been – somewhere, something incredible is waiting bo be known.

- Carl Sagan

            Þegar ég hugsa um hvað hafi verið hápunktur þessa árs, þá er það án vafa sá tími sem við vorum við Pelican Lake. Ég geri mér grein fyrir að við Guðrún höfum talað mikið og dásamað þennan stað í blogginu hjá okkur, og það er engin tilviljun. Í byrjun þessa árs höfðum við aldrei heyrt um Pelican Lake. Þegar okkur var boðið þangað í heimsókn til vinafólks okkar, grunaði okkur ekki að við ættum eftir að falla algjörlega fyrir þessum stað og leigja okkur bústað þar út sumarið. Pelican Lake er ólýsanlegur staður, sem við erum svo sannarlega glöð yfir að hafa uppgötvað (og ekki sakar að geta farið á tónleika með Elvis á hverjum laugardegi) Við höfum nú þegar gert samkomulag um að leigja þar „trabin“ frá maí til september á næsta ári. Þannig að við komum til með að fá að vera þar enn meira en síðasta sumar, og það er mikið tilhlökkunarefni.

The best is yet to come – we have only tasted the wine, we‘re gonna drain that cup dry.        - Carolyn Leigh

            Við lítum björtum og jákvæðum augum á komandi ár og höfum fulla trú á því að enn betri og meira spennandi ár sé framundan. Hvað sem framtíðin ber í skauti sér, þá er það á hreinu að við óttumst hana ekki, heldur hlökkum til hennar. Eitt það mikilvægasta er að brosa mikið og hlæja enn meira. Það má ekki taka lífið of alvarlega. Þannig að ég kem til með að halda áfram að skrifa annað slagið fyndin (vona ég) og óútreiknanlega heimskuleg blogg!!

Að lokum vill ég þakka öllum sem kíktu inn á þessa síðu á árinu, og vona að þið hafið haft gagn og gaman af. Það er ómetanlegt að vita að það sé verið að fylgjast með okkur og að finna stuðning ykkar þegar við þurfum á því að halda, og takk fyrir að hlæja þegar ég hef reynt að vera fyndinn! Við Guðrún óskum ykkur gleðilegs árs, og vonum að allir ykkur draumar megi rætast á árinu 2008.

Áramótakveðja...... Þórir

Það er öðruvísi að halda jólin hér í þessum ágæta ameríkuhreppi. Til dæmis er enginn sem hringir inn jólin. Enda er aðfangadagur yfirleitt ekki haldinn hátíðlegur hér........ bara jóladagur. Hins vegar eigum við forláta geisladisk sem heitir „aftansöngur jóla“. Á honum hringja jólaklukkurnar í Hallgrímskirkju og svo er jólamessa. Þennan geisladisk eiga örugglega allir brottfluttir Íslendingar út um allan heim. Hann er ómissandi til að upplifa íslenska jólastemmningu. Svo er þetta líka mjög hentugt því að við getum látið jólin byrja þegar okkur hentar. Við þurfum ekkert að bíða eftir því að klukkan verði 6. Í þetta skiptið vorum við sest inn í stofu vel fyrir klukkan 6 og tilbúin í jólin. Þá var ekkert annað en að láta jólin byrja........ „með fjarstýringunni“. Jóla-geisla-diskurinn var settur í gang...... við heyrðum kirkjuklukkurnar hringja.......og svo varð smá þögn.. þá sagði ég „útvarp Reykjavík......... gleðileg jól“ ...... og þar með voru komin jól !!!!!!

Ekki fengum við rjúpur í jólamatinn þetta árið. Halli bróðir, sem er búinn að vera hjá okkur um jólin, kom hins vegar með rjúpur í töskunum og gerði heiðarlega tilraun til að komast með rjúpurnar í gegn um tollinn í USA......... en það gekk ekki, og rjúpurnar voru hirtar af honum. GRÍÐARLEGT SVEKKELSI!!! En ekki skal gráta Björn bónda... Halli komst í gegn um tollinn með hangikjöts lærið og þar með fengum við a.m.k. jólalyktina í húsið.

Við snæddum kalkún á aðfangadagskvöld. Hann var sætur undir tönn og allir borðuðu á sig gat. Ég tók að mér að útbúa eftir rétt. Gerði þennan fína sítrónu búðing. Við gerðum tilraun til að éta hann seinna um kvöldið, en hann var svo vondur að hann var ekki hundi bjóðandi!!!! (he,he) ég gat ekki einu sinni borðað hann sjáfur....... Þannig að við fengum okkur bara aðra umferð af kalkúni sem miðnætursnakk.

Annars erum við búin að hafa það mjög gott hér það sem af er jólum. Við erum búin að gera nákvæmlega „ekkert“. Engin jólaboð, engar heimsóknir..... höfum bara notið hvers annars og verið í fullkominni slökun..... það er ágætt svona annað slagið! Ég er kominn í langþráð frí frá skólanum. Prófin gengu ágætlega og nú er ég í fríi til 28. Jan. Ég stefni á að nýta þann tíma hið besta með fjölskyldunni, fara í ræktina, lesa bækur, fara á bátasýningu o.fl.

Kveð að sinni.... Þórir

Ps. Læt nánar frá mér heyra í hinum „árlega áramóta-blogg-pistli“

Jæja, það er nú best að ég skrifi núna svo þið fáið einhverjar fréttir. Takk fyrir allar kveðjurnar á afmælisdaginn minn, dagurinn var mjög nálægt því að vera fullkominn. Þórir er í síðasta prófinu í dag, en hann hefur nú ekki getað áorkað neinu öðru en að læra, sofa, borða, læra o.s.frv. síðast liðna daga. Þetta er búin að vera svolítið skrýtinn desember hvað það varðar, en ég endurheimti hann vonandi aftur eftir daginn í dag. Annars segir hann að honum hafi gengið þokkalega í prófunum það sem af er…..en erfiðasta prófið er í dag. Hann lá uppi að lesa í gær, kom svo niður um kvöldmatarleytið og sagði mér að hann hefði hætt að geta lesið í smá stund…..fékk semsagt lítið flog!! Það gekk yfir á 2 mínútum, en svo kom í ljós að hann hafði gleymt flogatöflunum þann morguninn, algjör snillingur!!! Eins gott að þetta gerist ekki í miðju prófi! Hann passaði sig að taka töflurnar í morgun þannig að við vonum það besta. 

Íslensku jólasveinarnir rötuðu á Bethesda Circle í fyrri nótt og gáfu börnunum í skóinn. Gísli hafði nú töluverðar áhyggjur af þessu, í fyrsta lagi hvort þeir myndu finna nýja húsið okkar og svo hvort þeir myndu ná þessu, alla leið frá Íslandi. Svana hins vegar var nú alveg viss um að þetta myndi ganga upp hjá þeim. Við fundum nefnilega miða sem hún hafði skrifað og límt í gluggann sinn fyrir jólasveinana. Hún er náttúrulega búin að læra að lesa og skrifa á ensku og notar því enska hljóðfræði, en skrifaði samt bréfið á íslensku með enskri hljóðfræði sem tók okkur nú þó nokkurn tíma að fatta hvað stæði þarna, en hlógum vel og lengi þegar við áttuðum okkur á því. Bréfið er svona:

 “MOW   YI   FOW   I   POT   PLIS”    XOXO Svana

Þetta þýðir: “Má ég fá I-Pod plís” (XOXO þýðir “hugs & kisses) 

Eydís og Röggi voru hjá okkur í viku í byrjun mánaðarins. Það var alveg meiriháttar, við náðum að gera rosa margt…..svona á milli þess sem að Þyrnirós svaf (Röggi). Þau gáfu mér yndislegustu afmælisgjöf í heiminum, sem var dvd diskur fullur af afmæliskveðjum frá hinum og þessum frá Íslandi. Allt frá ættingjum og vinum sem margir hverjir tróðu upp með stæl!!! (þið vitið hverjir ég á við……bara meiriháttar!) Svo voru líka óvæntir vinir mínir eins og Páll Óskar á videoinu, hér eftir er honum boðið í afmælið mitt á hverju ári. Ég vil bara segja enn og aftur ástarþakkir fyrir þetta, til allra sem þorðu að vera teknir upp fyrir mig og svo til ykkar R+E, fyrir margra vikna vinnu við þetta. Það er ótrúlegt hvað vinir manns leggja á sig til að gleðja mann. Ég byrjaði afmælisdaginn minn á því að gráta úr mér augun yfir þessu ofan í marengstertuna og tárast enn við tilhugsunina. XOXO til ykkar allra. 

Jólaundirbúningurinn er á fullu hér í USA, mín er meira að segja búin að baka 3 smákökusortir!! Ekkert smá stolt af sjálfri mér. Ég er reyndar búin að fela restina af kökunum eins og bakarameistarinn í Hálsaskógi því ein sortin er búin nú þegar og það er ekki krökkunum um að kenna!!! Stærsti skólastrákurinn á heimilinu er verstur!! Til að koma ykkur öllum nú í jólaskap ákváðum við fjölskyldan að bregða á leik fyrir ykkur, smellið á linkinn og tékkið á þessu, munið að hækka hljóðið:

http://www.elfyourself.com/?id=1356445732

Unglingurinn á heimilinu fékkst ekki til að læra dansinn!!

Bestu kveðjur,

Guðrún Erla

Guðrún er 35 ára í dag!

"Everyone who knows you think you´re really great, and yet you just get better every year....."

kv...Þórir